W cyklu „Z gęsią przez świat” przedstawiamy dziś gęś zamieszkującą tereny północnej Skandynawii oraz Azji. Można ją podzielić na dwa podgatunki, zgodnie z miejscem ich zimowania. Europejski naturalnie występuję w okolicach basenu Morza Czarnego, populacja azjatycka w Chinach. W Polsce pojawiają się dość rzadko, a jeżeli tak to raczej na jesieni niż wiosną. Populacja ptaka z roku na rok spada. Poznajcie bliżej gęś małą.
Cechami charakterystycznymi gęsi małej jest wysoka, krótka głowa, równie krótki dziób koloru różowego oraz biała plama znajdująca się przy jego nasadzie. Oczy ptaka otoczone są charakterystycznym żółtawym pierścieniem, nogi są w odcieniu pomarańczowego. Tułów jest szarobrunatny z widocznymi ciemniejszymi pręgami przechodzącymi na brzuchy oraz grzbiecie gęsi. Pióra ogonowe są zaś białe. Patrząc na jej gabaryty : długość ciała 60 centymetrów, masa ciała: do 2,5 kilograma, stawia to ją oprócz bernikli rdzawoszyjej najmniejszą gęsią w Europie.
Jeśli chodzi o charakterystyczne tereny występowania, to do jej biotopu można zaliczyć okolice rzek i jezior, można ją spotkać również na terenach skalistych. Na lęgowiskach przebywa stadami (nie przeszkadza im obecność innych gatunków), gdzie w ziemi wije gniazdo w którym składa 4 do 5 jaj w kolorze bladokremowym i wysiaduje je przez około 25 do 28 dni. Po narodzeniu samica i samiec zajmują się młodymi, aż do osiągnięcia „pełnoletności” (dzieje się to po 40 dniach). Pełną dojrzałość płciową osiągają po trzech latach.
W środowisku naturalnym pożywiają się właściwie wszystkim co znajduję się w obrębie ich terenów lęgowych. Najczęściej w ich jadłospis wchodzą: młode pędy trzcin, mchy, porosty, liście, trawy oraz jagody.
Hodując ten gatunek gęsi należy wyrobić im w podłożu zagłębienia oraz wypełnić je mchem. Ptaki po wybraniu odpowiedniego dla nich gniazda same wyściełają je różnymi częściami roślin. W tak przygotowanym gnieździe składają jajka, zaś my możemy się cieszyć z nowego potomstwa.
Wikipedia.org