Ostatnio w naszym cyklu prezentowaliśmy jedną z najpiękniejszych gęsi w swoim gatunku. Dla odmiany dziś postaramy się nieco przybliżyć jedną z największych i najbardziej rozpowszechnionych na świecie – gęś tuluską.

Jak sama nazwa wskazuje ptak ten pochodzi z Francji z miasta Tuluza. Pierwsze wzmianki o hodowli sięgają XVI wieku, choć ta rozpowszechniła się w XIX wieku.

Jest to bardzo masywny ptak z krótką głową i płaskim czołem. Masa ciała dochodzi nawet do 11kilogramów, choć zdarzały się przypadki osiemnastokilowych gąsiorów. Do cech charakterystycznych w wyglądzie należą fałda skórna umiejscowiona na wysokości szyi (u starszych osobników jest znacznie większa), masywny wygląd, krótkie skrzydła i kończyny. Te pierwsze ściśle przylegają do tułowia. Kolor Gęsi to szary z białymi piórami pod ogonem. Dziób blado pomarańczowy, natomiast oczy ciemne otoczone pomarańczową obwódką.

Jest to gatunek gęsi kiedyś hodowany wyłącznie w celu mięsnym, w dzisiejszych czasach utrzymywany jest również hobbystycznie. Ptaki te są bardzo tolerancyjne i spokojne, dlatego można trzymać je na wybiegu wraz z innymi gatunkami. Warto zaznaczyć, że nie potrzebują dużego wybiegu, wystarczy jeżeli posiadamy mniejszą powierzchnie, ale zaopatrzoną w dobrze utrzymany trawnik oraz niewielki zbiornik wodny.

Gęś tuluska potrzebuje bogatej i treściwej diety, żeby w pełni okazać swój potencjał. Najlepiej wprowadzić do pożywienia paszę oraz śrutę zbożową. Jeżeli posiadamy również młode gąski dobrze jest karmić je paszą wysokobiałkową. Oczywiście jak u wszystkich ptaków z gatunku podstawą diety jest również zielonka. Hodując gęś tuluską należy pamiętać, żeby ich nie przekarmiać, ponieważ są bardzo podatne na przetłuszczenie co z kolei prowadzi do znacznego skrócenia żywotności gatunku.

Polskikurnik.pl